( 24 ) اگر عين نجس مانند خون به آبى كه بيشتر از كر است برسد وبو يا رنگ يا مزه قسمتى از آن را تغيير دهد ، چنانچه مقدارى كه تغيير نكرده كمتر از كر باشد تمام آب نجس مىشود . واگر به اندازه كر يا بيشتر باشد ، فقط مقدارى كه بو يا رنگ يا مزه آن تغيير كرده نجس است . ( 25 ) آب فواره اگر متصل به كر باشد ، آب نجس وهر متنجس را كه قابل تطهير با آب است پاك مىكند ، ولى اگر قطره قطره روى آب نجس بريزد ، آن را پاك نمىكند ، مگر آن كه چيزى روى فواره بگيرند ، تا آب آن قبل از قطره قطره شدن به آب نجس متصل شود وبهتر اين است كه آب فواره با آن آب نجس ، مخلوط گردد . ( 26 ) اگر چيز نجس را زير شيرى كه متصل به كر است بشويند ، آبى كه از آن چيز مىريزد اگر متصل به كر باشد وبو يا رنگ يا مزه نجاست نگرفته باشد وعين نجاست هم در آن نباشد ، پاك است . ( 27 ) اگر مقدارى از آب كر يخ ببندد وباقي آن به قدر كر نباشد ، چنانچه نجاست به آن برسد نجس مىشود ، وهر قدر از يخ هم آب شود نجس است . ( 28 ) آبى كه به اندازه كر بوده ، اگر انسان شك كند كه از كر كمتر شده يا نه ، مثل آب كر است ، يعنى نجاست را پاك مىكند در صورتي كه تفاوت بين آبى كه الان هست وآنچه قبلا بوده كم باشد ، واگر نجاستى هم به آن برسد نجس نمىشود . اما آبى كه كمتر از كر بوده وانسان شك دارد به مقدار كر رسيده يا نه ، حكم آب كر را ندارد . ( 29 ) كر بودن آب به سه راه ثابت مىشود : 1 - خود انسان يقين كند يا اطمينان داشته باشد بنابر اظهر . 2 - دو مرد عادل خبر دهند . 3 - كسى كه آب در اختيار أو است بگويد آب كر است . مثلا صاحب منزل بگويد : حوض منزل كر است .